Er is nagenoeg geen landschap meer op aarde waar de mens nog niet zijn sporen heeft nagelaten. En hoewel ik tijdens mijn reizen op zoek ga naar 'onbedorven' plekjes, is menselijke aanwezigheid of ingrijpen geregeld zichtbaar. Voor dat aspekt sluit ik mijn ogen niet maar ik probeer wel lokaties te vinden waar het landschap zelf nog de baas is. In mijn landschappen vindt men dan ook zelden of nooit enige aanwijzing van menselijke aanwezigheid. Ik vind dat het landschap zichzelf moet kunnen zijn, ondanks de mens.

Een landschap is als een portret. Een portret met emotie, uitdrukking 'in de ogen', groeven in het gelaat.

De laatste jaren heb ik een tweede liefde uit mijn academietijd herontdekt: de houtsnede. Een heerlijke techniek waarbij ik de prent met de hand (d.w.z. een eenvoudige pollepel....) afdruk.